Avalon

Behalve een mythisch eiland in de Engelse wateren, de plaats waar Koning Arthur zou rusten om ooit terug te keren, is Avalon een geliefd motief in oude ridderromans en hedendaagse fantasy. En het is de titel van een schitterende film die je achterlaat met een incompleet gevoel.

Avalon, de Pools-Japanse sciencefictionf-film uit 2001, biedt genoeg stof tot nadenken. Het laat een sombere, toekomstige wereld zien, waarin veel mensen verslaafd zijn aan een groot online gevechtsspel. Ash, een solospeelster van wereldklasse, is de hoofdpersoon die je meeneemt in een zoektocht naar een geheim level, ook wel Special A genoemd. Ze komt in contact met een mysterieuze ‘Bisschop’, met wie ze een verbond sluit om gezamenlijk de toegang tot het echte ‘Avalon’ te vinden. Bijzonder is het moment waarop Ash die Special A, de ‘Reële Klasse’, in weet te komen. Tot dan toe lag alles in de film (behalve echt natuurlijk voedsel) achter een smerig gele waas. Nu wandelt ze plotseling in een gekleurde stad. Samen met Ash voel je je als kijker bevrijd. Tot je je realiseert dat dit natuurlijk ook een level is, een deel van het spel. Waar eindigt dat spel? Waar begint Avalon?

Na de eerste keer kijken kwam voor mij het einde, na anderhalf uur, onverwachts en te vroeg. Na de tweede keer nog steeds. Schitterend, beklemmend en intrigerend is het gegeven dat je eindelijk bent beland in een wereld met kleur en levende mensen, maar dat je diep van binnen weet dat het nog steeds een deel van het spel is. Dit reële ogende leven is bedacht en berekend, en bestaat niet meer zodra je het in zijn ziel raakt. Het èchte leven wacht op je, maar waar? Achter je is dat echte leven een ranzige stad in een grauwgele tint van bederving. Maar vóór je? Hoe ziet Avalon eruit?

Het is niet dat ik dat beslist wil weten. Dat Avalon zelf oningevuld blijft is logisch, net zo logisch als een oningevuld blijvende God. Niet te vatten in de drie menselijke dimensies. En zeker niet te vatten in de twee cijfers van een digitale wereld. Maar dit hele gegeven, de worsteling tussen mens willen zijn in een echte wereld en het verlangen naar een mooie maar onwerkelijke wereld, vraagt om veel meer tijd. Tijd om karakters veel meer uit te werken. Tijd om dieper het spel in te duiken. Tijd om na te denken over wat je ziet en hoort. De meeste films kennen één wereld. Avalon kent er minstens drie: de grijsgele realiteit, het nog grijzere oorlogsspel, en de “Reële Klasse”, de enige wereld in kleur. Elke wereld vervult je met emoties: afkeer, verlangen, verwondering en beklemming. En elke wereld verdient tijd.

Een tweede deel is tot nu toe, acht jaar later, nog niet gemaakt. Een remake is niet nodig, want dit verhaal is fantastisch in beeld gebracht, en knap in elkaar verweven. Een tweede deel zou wel heel mooi zijn. Het verhaal loopt door. Waar bevindt Ash zich – haar geest, èn haar lichaam? Wie blijft er achter in de echte, mismaakte wereld? Wat gebeurt er in die wereld als bekend wordt dat iemand zich heeft weten te bevrijden uit hun realiteit?

Eén aspect zal sowieso terugkeren: de adembenemende soundtrack. Hieronder een live versie van het thema-lied. Ik sluit af met een citaat van de Bisschop, vlak voordat ze besluiten op zoek te gaan naar de toegang tot Avalon:

‘Welk spel lijkt jou het beste: een spel dat je denkt uit te kunnen spelen, maar wat nooit lukt, of een spel dat onmogelijk lijkt te winnen, maar dat niet is?’


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *