Februari

Dit is nacht.
Samen zijn geweest
zo lang dat er geen huid meer was te voelen
tussen één en twee,
tussen jou en jou.

Warm, op een tafel in een schaduwstad
begon de avond, maar
koelde af,
smeulde er nog vuur of was dat
de herinnering aan
een lucifer in de slaapkamer,
die zwart verbrandde en boog voor het donker
en wegtrok, jullie
overlatend.

Nadat de uitputting je al
dromen had bezorgd
je keek verward en draaiend op de hoge muren
want je had elkaar
herhaaldelijk herhaaldelijk
weer wakker moeten maken
om te redden wat niet meer
om daarna, ver na alles,
gebarsten, op te staan
en aan te kleden

Dit is nacht.
De deur achter je dichttrekken
en weten dat het
nog steeds weer niet
voorjaar is,
zo lang winter dat er
geen huid meer lijkt te zijn
tussen jou
en de kou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *