Helaas, toch geen messias

obama01‘Hij zou toch anders zijn?’, kopte Trouws De Verdieping gisterochted. Het was precies een jaar geleden, toen ook ’s ochtends, dat één grote golf van miljoenen mensen zich had verzameld in Washington. Ergens daar in de verte, heel klein van zo’n afstand, stond een mannetje van wie ze verwachtten dat hij al hun problemen zou oplossen. Het liefst binnen een jaar.

Dat jaar is nu voorbij, en Barack Obama heeft al niet eens meer de helft van de Amerikaanse bevolking achter zich staan. Mensen zijn teleurgesteld. Ze hadden op een redder gehoopt, een krachtige, pure man die de marktkramen van al die rijke kooplui omver zou werpen, en de Staten weer zou Verenigen tot één heilig en hoopvol land. Een soort Messias.

Socialist
Maar zo gebeurde het niet. Obama strafte de falende banken mild, en stopte ze een ongekend hoog bedrag aan belastinggeld toe – geld dus van hun, de mensen die daar vorig jaar in een koud Washington nog stonden te juichen. En ‘slachtoffers’ van de hypotheekcrisis heeft Obama niet binnen een jaar hun huis terug kunnen geven. In plaats daarvan stortte hij zich op een moeilijk uit te leggen bestuurlijk avontuur, genaamd Gezondheidszorg. Hij bleef benadrukken dat hij het goede met zijn land voor had, maar de mensen begonnen steeds sterker te twijfelen: zeiden de Republikeinen niet dat die vermeende socialist hun allemaal de dood in wilde jagen?

Mopperaars
obama02 Dus daalde zijn populariteit drastisch. Sterker nog, zelden had een Amerikaanse president in zijn eerste ambtsjaar zo veel steun van de bevolking verloren. Misschien ook wel logisch, want van een grote hoogte kun je ook diep vallen. En helaas gaat het meestal op deze manier, dat spelletje tussen stemmers en bewindslieden. Ook Obama heeft daar niet aan kunnen ontsnappen. Ben je vrij, kun je nog gaan en staan waar je wilt, en heb je een establishment waar je tegenaan kunt schoppen, dan heb je de mensen op je hand. Kiezen ze dan voor jou, en word jij het establishment, moet je dan eens zien hoe snel ze weer tegen jou aan gaan schoppen. Hoe vaak komt het bijvoorbeeld in Nederland voor dat een regeringspartij aan populariteit wint? Meestal is dat de oppositie. Want Westerse burgers zijn mopperaars. En een regering is er vooral om niet te vertrouwen.

1 jaar = 0,44 %
Maar regeren is vooruit kijken, en precies dat is de reden waarom 99,9 procent van de mensheid niet geschikt zou zijn voor zo’n functie. Daarom is het jammer dat Obama al zo veel aan steun heeft verloren. Ook de media zijn kritisch, want wat is er overgebleven van die bevlogen idealist? Is hij nu niet een veel te pragmatisch politicus geworden? Wat blijkbaar niet mogelijk is, is dat Obama zich langzaamaan ontwikkelt tot een combinatie van die twee: bevlogen, zinnend op verandering, maar óók in het bezit van kennis van en macht over de wirwar aan politieke besluitingvormingsorganen. Zoiets bereiken kost tijd. Misschien wel vier jaar. Toch verwachtte men blijkbaar dat de grootste kogels binnen een jaar door de kerk waren. Een jaar, dat is nog geen half procent van de huidige leeftijd van de Verenigde Staten.

obama03Bijna normaal
Om toch nog eens terug te keren in die roes van een jaar geleden, zond de VPRO gisteren een aangekochte documentaire uit over Obama’s opmars in 2008. Op een avond, na afloop van een publiek optreden, sprak hij tot zijn campagne-medewerkers. Hij herhaalde wat zijn vrouw hem die middag had gezegd: ‘Dit doen we niet nog een keer.’ Daarmee bedoelde ze niet dat ze het zat was. Ze bedoelde dat nu hèt moment voor hun was: pas een jaar of zes geleden hadden ze hun studieschuld af kunnen betalen (‘Twee jaar!’ verbeterde Michelle hem), en waren ze verhuisd omdat hun flatje te klein werd voor hun groeiende gezin. ‘Nu zijn we nog bijna normaal’, zei Obama treffend. Nu was er nog het contact met de werkelijkheid van de Amerikaanse burger. Een mooi gegeven, maar ook zuur, als je bedenkt bij hoeveel politici dat contact dan blijkbaar compleet is verdwenen.

De beweging
Niet alleen laat de documentaire weer die dynamische, donkere man zien, met de verblindende glimlach en mooie woorden. We zien ook de immense groep enthousiastelingen die hij in beweging kreeg. Jonge mensen, uit allerlei Staten, die zich naast hun baan maandenlang beschikbaar stelden voor campagne, in de straten, langs de deuren. Zij hadden niets met macht te maken, ze geloofden gewoon in de mogelijkheid van een eerlijker samenleving voor hun familie, hun buren en zichzelf. Je mag alleen maar hopen dat die mensen er nog steeds zijn, en erop blijven vertrouwen dat Barack Obama doet waarvoor hij is gekozen. Inderdaad, het is nu of nooit, maar dat ‘nu’ vespreidt zich wel over vier jaar, niet één.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *