Jeugdtheater

Max, ik heb de hoop zo’n beetje opgegeven
Geloof ik
Dat klinkt heel gek, ik hoor het mezelf zeggen
Opgegeven
Ik hoop dat je mijn vorige berichtjes hebt afgeluisterd
Gisteren hoopte ik nog dat je zou weten waar ik was
En dat er dan een helikopter over zou vliegen, met een
touwladder of zo
Maar er kwam niks
Weer niks
Het is toch niet te geloven, dat je opeens aan niemand kunt
vertellen waar je bent?
Ik ben hier Max!
Ik ben hier!

Ik voel de kou niet meer
Dat lijkt me geen goed teken
Ik blijf je bellen, je bent nog altijd het enige nummer dat te
bereiken is
Ik blijf je bellen
Kom me halen.

Dit is de eerste scène van Tril (ons huis), een jeugdtheatertekst over een aardbeving, liefde in voicemailberichtjes en een huis van herinneringen. Voor 2 personages, duur: 30-45 minuten. Download hier de volledige tekst.