New Year’s Project

Ze stoot hem aan. Ze roept iets, maar hij kan haar niet verstaan. Een oneindig lijkende beat vult de ruimte, verspreidt de rook. Hij maakt een niet-begrijpend gebaar. ‘Stom!’, schreeuwt ze. ‘Dat we daar niet aan hebben gedacht. 1 januari, winter! Niks zonsopgang. Om 6 uur is het nog stikdonker!’

Club The End, Londen. Een grote werfkelder, blauwe lichten op de donkere wanden, strak en stijlvol geklede mensen uit een metropool – geen tent om een colaatje te pakken, dat was hem bij binnenkomst al wel duidelijk. Zijn hoofd weet het allemaal wel. Ja, het is hier mooi. Buiten en binnen. Mooi en stijlvol. Met veel lege ruimtes tussen de mensen.

En ja, zij is mooi. Het is laat, de nacht is bijna rond, dus wat houdt je tegen, stampt het in zijn hoofd. Doe zoals iedereen doet. Houd dat masker op: lach, dans, hef het glas met volslagen vreemden, sluit je ogen, open ze op tijd, en niet zeiken, niet zeiken in je hoofd – in je hoofd is alleen die muziek, begrepen?

Een maand of zes waren ze nu samen, dat was toch wel voldoende? Zo gaat dat met mensen. Ze verlaten de één en beginnen opnieuw met een ander. Gewoon op stop drukken, eject, cd eruit, nieuwe erin, play, en zie, het is nauwelijks een moment stil geweest! Dus besloot hij, op een loze regenmiddag in december, toen hij op zijn laptop wat zat te prutsen en zij op de bank een boek las, dat hij haar door zijn muziek zou rondleiden. Zíjn muziek. De club, de boven- en ondergrondse house. Kleuren, met klank en zonder verhaal. DJ’s, projecten, soundscape-artists. Ze luisterde gebiologeerd. Na 20 minuten kwam het nummer. Iets strakker klemde zijn hand zich om de muis toen de intro begon. Ze spitste haar oren, hij zag het. Zomaar had ie dit nummer eens gedownload, jaren geleden, het bleek de geripte versie van een radiozender. De muziek startte, de DJ begon met praten:

“just picture yourself somewhere – now imagine yourself on your favourite danceflour… about six in the morning – sun up… could be The Space, or Miami… or BC10 or… Man Emition… when the sun hits those big windows at the back… and the DJ puts this on…”

Wat een beeld. En dan begon Brad Carter. Morning always comes too soon. Een hypnotiserend nummer. Een trance. Een eindeloze herhaling die maar niet verveelt. In zijn hoofd draaide het leven terug naar enkele jaren daarvoor. De droom met iemand anders. Hij zei er niets over, niet tegen haar (stop, eject, cd eruit, nieuwe erin, play). Ze wilde dat stukje nog eens horen. En nog eens. Ook zij had oor voor poëzie uit onverwachte hoeken. Geen idee van welke zender de opname kwam – iets Brits in elk geval, dat hoorde je aan zijn uitspraak.

Samen doken ze in het web. De clubs die de man noemde, konden ze geen van allen vinden, maar het idee was er toen al. We gaan daarheen. Wanneer? Over een paar weken is het oud&nieuw. Dan? Een virtuele zoektocht langs Londense tenten die ze niet kenden. Club The End voldeed nog het meest aan hun fantasie. Strakke muren, mooie lichten, ruimte voor mensen, (hopelijk) grote ramen, en buiten stedelijke laagbouw en parken. Bloomsbury, Londen. Een halfuur later hadden ze reis, hotel en club geboekt. Zij verheugde zich erop, hij zette zijn masker op. Stop, eject, cd eruit, cd erin, play.

En play, zegt de DJ rond de klok van zessen. Morning always comes too soon. Natuurlijk had hij dat aangevraagd, al aan het begin van de nacht. About six in the morning, kon dat? Geen probleem. Ze horen de begintonen, beiden tegelijk. Ze kijkt hem aan, veelbetekenend. We hebben het geflikt, zegt ze zonder woorden. Ik ben hier met jou en ben van plan om bij je te blijven. En net als hij zijn masker dreigt te verliezen, haar eerlijk wil zeggen dat deze droom niet met haar is ontstaan en niet met haar uit zal komen, komt ze zelf al tot een ontnuchterende conclusie. Sun up?
‘Niks zonsopgang. Om 6 uur is het nog stikdonker!’
Verrek, ze heeft gelijk. En grote ramen hebben ze hier ook al niet. Dus het hoeft niet, er hoeft geen droom uit te komen. Je leven staat gewoon even op pauze man. Geniet ervan. Dus sluit hij zijn ogen, opent ze soms, en danst met haar, met club The End, en met alle ruimte om hun heen, tot de klok vanzelf weer begint te tikken. Te trillen.

Of het toeval is of niet: nog tijdens het crossfaden naar het volgende nummer, voelt hij zijn telefoon trillen in zijn zak. Sms. Van de enige andere in zijn adresboek zonder achternaam.

Hey, happy newyear. Waar vier jij t? Hippe danshal? The End? Btw, naam van tent waar ik me zit te bezatten: The Bitter End 😉 klinkt goed he. ben je me al vergeten? x

Een halfuur later lopen ze buiten. Terug, onder de hoge bomen door. Bezweet, verkleumd, uitgehold. Gelukkig, ziet hij aan haar. Om 7 uur zijn ze terug bij het hotel. Ergens begint voorzichtig een vogel aan een nieuwe dag, hoort hij als hij zijn telefoon uit zijn broekzak haalt, in het parkje voor het hotel. Zij is al naar binnen. Even wat vrienden bellen, zei hij. Had ze het door? Misschien weet ze het wel. Wie hem smste, wie hij nu belt. Hij gaat maar één keer over, dan neemt ze al op.

‘Hee.’
‘Hee,’ klinkt het, het klinkt echt. Hij voelt het branden achter zijn ogen. Hij is moe.
‘The Bitter End,’ zegt hij. ‘Wat is dat voor deprimerende plek?’
‘New Yorks oudste rockclub. Een legende hoor.’
‘New York? Wat doe jij nou weer in New York?’
‘Long time no talk. Waar zit jij nou? Londen?’
Haar stem is veranderd. Doorrookt?
‘Hoe lang heb ik je niet gesproken?’ gaat ze verder. ‘Anderhalf jaar ofzo? Ik vertrouw er gewoon op dat je nog steeds hetzelfde nummer hebt.’
‘Anders zou ik het je zeggen.’
‘Waarom?’
‘Hoe wist je dat ik in Londen ben?’
‘Gokje.’
‘Kom op…’
‘Okee okee, ik had het gehoord, via-via…’
‘En The End?’
‘Dat was echt een gok.’
‘Goed gegokt.’
Zij is de enige bij wie hij gewoon een tijd stil kan zijn, aan de telefoon, zonder dat één van de twee ophangt.
‘The Bitter End. Ik geloof er niks van,’ zegt hij.
‘Zoek maar op. Bleecker Street. Greenwich Village.’
‘Greenwich. Dat is Londen.’
‘En New York. Grappig hè? Alsof het allemaal geen toeval is. Jij een uur achter op Nederland, ik nog eens vijf uur achter op jou.’
‘Dus het is daar een uurtje of twee?’
‘Ik mis je.’
Hij loopt verder, en laat haar woorden echoën in zijn hoofd.
‘Dan denk ik,’ gaat ze verder, ‘Droom je nog wel eens over mij?’
Hij zwijgt. Kijkt omhoog, de bomen in, en schudt zijn hoofd.
‘Laat maar, ik wil het ook niet weten. Ik wil ook niet weten met wie je samen bent. Stonden jullie nog te dansen een uurtje geleden? Draaiden ze Brad Carter?’
Hij knikt. Zou ze dat horen?
‘Ik vind het goed van je. Weet je, ik dacht dat ook, dat dromen losstaan van personen. Deze droom gaat over zonsopkomst, een discotheek met grote ramen, dat liedje, de wereld vergeten na een hele nacht hossen en zuipen. Maar je had toch ook dromen met mij? En ik met jou? Die konden niet losstaan van jou, die gingen niet over situaties, die gingen over jou en mij. Sorry, ik zit maar te praten. Ik heb teveel gedronken denk ik.’
‘Geeft niet,’ fluistert hij.
‘Ik ben hier sinds gisteren,’ zegt ze. ‘Ik blijf hier wonen. Morgen krijg ik een nieuw nummer. En ik ga hem je niet geven.’
Hij knikt. Ik ben je kwijt, ik ben je definitief kwijt, en dan lopen onze levenssporen nog verder en veel verder uit elkaar, zodat ik je nooit meer ga zien.
Hij gaat zitten op de grond, zijn rug tegen een hek. ‘Okee.’
‘Heb je een droom die alleen maar met mij werkelijkheid zou kunnen worden?’
Hij denkt na.
‘Je krijgt tien seconden. Dan hang ik op.’
Hij voelt het tikken en schudt zijn hoofd. Vijf keer naar rechts, vier keer naar links, en dan zegt hij: ‘Deze. Deze droom.’

Stilte. Klik. Stilte. Kiestoon.

Stop. Eject. Cd eruit, cd erin. Play.

Binnen in het hotel klapt hij zijn laptop open. Ze slaapt al, waarschijnlijk, met haar rug naar hem toe. Hij tikt het in in Google: The Bitter End, New York. Hij krijgt onmiddellijk het kaartje.

Met rood aangegeven. Daar: eindigt je leven, zonder dat je erbij bent. Vlak naast de naam van ons nulpunt. Het begin van de tijd. Wat nog over is, is een droom. En in die droom, daar, ontmoeten we elkaar. In een ander nieuw jaar.

.

.

Your hands didn’t move
well neither did mine
New Years will bring me to you.

Further Seems Forever

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *