Risk is er!

Daar ligt-ie dan. Al tijdens mijn afstuderen in 2008 begon ik aan een verhaal dat eerst nog Ridderspoor heette. De tijd verstreek en de titel werd korter. De personages gingen mee in mijn leven. Vandaag ziet de wereld Risk en Stiene voor het eerst.

Of zij de wereld, hoe je het maar wilt zien. De afgelopen 4 jaar heb ik er veel over nagedacht, hoe dat zou zijn.

Overmoed
In 2008 behaalde ik mijn diploma voor de schrijfopleiding in Utrecht. Op papier was ik nu vooral toneelschrijver, maar ik wist al dat het iets anders zou worden. Ik had dat jaar veel jeugdpoëzie geschreven, die gedichten waren bij een uitgeverij beland, en die wilden er wel iets mee doen. Ze vroegen zich alleen af of ik niet toevallig een verhaal had liggen, want dat verkoopt iets makkelijker als eerste boek. Ja hoor, zei ik in mijn overmoed, ik heb nog wel een ideetje.

Dat waren Risk en Stiene, twee tieners die op een septemberavond met elkaar op het houten speelkasteel zaten in hun park. De zon ging bijna onder. Dat was het enige idee dat ik al in mijn hoofd had. Daar wilde ik iets mee. Maar hoe moeilijk het is om, met alleen dat beeld als startpunt, een heel boek te schrijven, dat bleek later wel. Dat eerste idee werd uiteindelijk “hoofdstuk 0”. Daarna volgden er nog 20.

Hun stem
Het beeld had ik al, maar een stem kregen ze pas toen ik voor het eerst echt de tijd voor hun nam. In september 2008 vertrok naar een huisje in Zweden, van vrienden van ons. Daar zou ik een week of twee gaan zitten om het begin van mijn boek te schrijven. Het was heel mooi in en rond “Huize Mon”, er waren elanden en konijnen en ’s avonds heel veel sterren.

Maar het was ook heel eenzaam. En daar heb ik ontdekt dat ik niet zo van eenzaamheid houd. Sterker nog: ik werd er stapelgek van. Later zou Stiene hier in het verhaal ook nog op terugkomen: ze vond het best fijn om alleen te zijn, maar wel met de zekerheid dat er altijd nog andere mensen in de buurt zijn. Van totale afzondering werd ze zenuwachtig. In Zweden had ik dat dus ook. Daar was het dag en nacht stil en verlaten.

Thuis voelen
Maar het werkte wél! Omdat ik wel moest. Dus ontstonden ze: Risk, Stiene, haar broertje Pom, hun vrienden Sannah, Paultje en Gio. Elke dag schreef ik over hun en het beeld werd steeds uitgebreider. Het park ontstond, hun woonwijk, hun ouders en hun school – veel van die dingen in het boek zaten al als herinneringen in mijn hoofd, dat zullen sommigen wel kunnen lezen.  Ik begon me meer en meer thuis te voelen in mijn eigen verhaal. Dat was een mooie ervaring.

Toen ik thuis kwam, waren 4 hoofdstukken af. Ik dacht dat ik de rest wel even in hetzelfde tempo op papier kon knallen. Dat pakte anders uit. Het werd 4 jaar. Met vallen en opstaan. En met heel veel dank aan allen die vertrouwen in me hebben gehouden en enthousiasme teruggaven, telkens als ik iets van mijn verhaal liet lezen. Het uiteindelijke boek is door de tijd heen flink veranderd, maar Stiene bleef hetzelfde: een denker en een vechter waar ik heel veel sympathie voor heb. En Risk bleef even veranderlijk: een jongen wiens silhouet je dan weer ziet verschijnen, dan weer ziet verdwijnen – het hangt er maar net vanaf hoe de wind staat en waar hij het druk mee heeft.

Beséf het!
Gek is dat. Jarenlang heb ik mij proberen voor te stellen hoe het moment zou zijn dat ik voor het eerst het echte boek in handen zou hebben. Toen het vorige week eindelijk zover was, ben ik er echt voor gaan zitten: “Nou… beséf het Jelmer! Beséf het!”

Misschien komt het allemaal nog. Dankbaar ben ik in elk geval wel. En nog steeds – of alleen maar meer – vol met dromen. Ik heb nog minstens 5 ideeën in mijn hoofd voor nieuwe boeken, dus op naar de toekomst.

Risk ligt vanaf vandaag in de winkels. Ook verkrijgbaar op de website van Gottmer en bij bol.com. En er komt ook nog een heus e-book!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *