Theater

De lucht die je ademt, is ouder dan de oudste boom
De zuurstof die jou leven doet, heeft gezworven
Door wolken licht en zwarte oceanen
Even is het in jou, even ben jij
Een huis
Deel je levens die gekomen en gegaan zijn
Misschien dat deze lucht
Mozes’ longen vulde toen hij voor een open zee stond
Of was het Jozefs laatste adem, een zucht van vertrouwen
In Maria’s armen en
God aan zijn bed
Misschien was het het laatste stemgeluid
Van een man op een heuvel die riep
Dat alles nu was volbracht

Ademhalen is niet moeilijk
Je doet het vijftien keer, elke minuut
Ook in de wereld die op je wacht, zal lucht en ruimte overal om je heen zijn
Als je met hem meeloopt
Heuvels op en af
Zul je ademem
En is hij de lucht

Maak dat ik ademen blijf, nog even
Stille bewegingen naar binnen en naar buiten
Maak dat ik lopen kan
Zodat ik, ook al ben ik nu weg
Straks weer terug kan keren
Als iemand me roept

Scène uit “Geen wonder”, samenwerkingsproject met Sara van Gennip. Een avondvullend stuk over de betekenis van geloof in onze tijd. Download hier de volledige tekst.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.